خانه > زبان و ادبیات تالش > شعر امروز تالش

شعر امروز تالش

یک پله تا ترانه/  علی عبدلی

 علی عبدلی     « هَشی »

 غـــریبَ  کولی نشتیمه            تنــخایی من دَ گَـــشتَ

 ای کاولَ  هَشی ایم از              آسمونی من آهـــشتَ. 

 بر تپه غریبی نشسته ام / تنهایی مرا گزیده است.

 یک گـــروه خورشیدم /  آسمان مــرا ترک کرده است.

   «کشکرَ»

 کـــشـــکرَ کارَ خنـــده             مهـمـونـمـــــون را دَره

 چنتَ آروم بیـگــئــــرم            یوسف مــــون چا دَره.

 زاغــچه دارد می خــواند / مهـــمان در راه داریم.

 چگــونه آرام بگـیـــرم ؟! / یوسـف مان در چاه است.

   « آوارَ شونَ »

 آوارَ  شــــونَ  خـله یَه             هنــگِ  دورَ  شَـــرونکا

 بنــــوتَ گلَـــم توازیه              چیــــرامَ بنــد و بولــگا

 چوپان آواره فریاد می زند / پیوسته از  دور دست ها

 – تنها دام هدیه شده ام متواری شده است / ییلاق و چمنزار ناچریده به چه دردم می خورد؟!

   « کلاکَ گلَ »

 گفِـــم  لـوکی  کا  مَندَ            کار نی آمــه  بَه  زوون

 کـــــلاکَ  گلَ  ماچ  آکَ               خونی  تئشیه   لِوون

 سخنم در گلو مانده است / سر آمدن بر زبان را ندارد.

 دانه باران ! بوسه بزن / بر لب تشنه چشمه.

   « کنگول »

 دیــــوونی  تَــــرازه  اییا             همیشه ســـــر سنگولَ

 چَـــمه ســـرا  سَوزَ  دار             کــپ دا  کونَ  کَنـــگــولَ.

 ترازوی دادگری اینجا / همیشه نامیزان است.

 درخت سبز سرای ما / از نوک تا بُن تو خالی ست.

   « روز آبَ نی » 

 دردی  اررَ  خِر- خِـر رَ                 چمِن  لوک و  گـردَنی

 هَشی  زیـــرَ پئــرومَ                هسه نی روز آبَ  نی

 ارّه  درد خر – خر می کند / بر گلو و گردن من.

 خورشید دیروز بر آمده / هنوز روز نشده است.

     « نا اهلی » 

 هَی اِش  نی دا بیگئره               دشمئندی  کینَ   دلِم

 اِشتَنــی  نا اهــلی کا                 زَ م  و  زیلـــینَ   دلِـم.

 تاقت ندارد تا بگیرد / کینه ی  دشمن  را  دلم.

 از نا اهلی  خویشان / مجروح  و  زخمی است دلم.

    « استارَ شَو »

 خسارَ شَوَ  استارَ شی          زنگـــرو دَوَســتَ داره ن

 چنتَ  پی  بشــکان پَله          چوِر شَه  پا بنَ ساره ن

 شب زمهریری ست و پر ستاره / گلفهشنگ بسته اند درختان.

 چگونه باید برف سنگین را بشکافند/ پا برهنه های فرو مانده در برف؟!

   « کلاکَ شَو »

 کـــلاکَ شَــــوَ  ویاوون         جیمــــنده  را جیگا نی

 غــــزری دَکَـردَ غمچی          چـــمن  سـلَــندَ جانی.

 شب بارانی است و بیابان / جایی برای پناه گرفتن نیست.

 بوران به  تازیانه گرفته است / تن برهنه ی  مرا.

بازتاب این چکامه ها در وبلاگ تاسیانه تالش :

 آرش

سه شنبه ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۹ ۱۱:۲۲

سلام ویژه خدمت دکتر عبدلی بزرگ
دکتر بزرگ خداوند حفظتان کند. شما همیشه تالشان را سربلند کرده اید. ممنون.

 م . طهماسبی

پنجشنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۹ ۱۱:۹

درود فروان بر سراینده توانای این ترانه های ژرف و لطیف . جدا چه لذت ها بردم

 بهروز نصرتی

پنجشنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۹ ۱۶:۳

سلام بر همه
استاد دکتر عبدلی از افتخارات کم نظیر تالشستان بزرگ است. قدر این مرد بدانیم.

 مادح احمدی

پنجشنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۹ ۲۳:۱۲

سلام کاک فرزاد عزیز اگه امکان داره ترجمه فارسی اش را بنویسید تا ما هم مفهومش را بفهمیم ممنون

 پژمان

شنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۹ ۸:۴۶

سلام بر مادح
لطفا ادامه مطلب را کلیک کنید ترجمه ی فارسی شعر دکتر عبدلی را خواهید یافت.
با سپاس

 پژمان

شنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۹ ۸:۵۱

دکتر عبدلی بزرگ
سلام
شما با سرودن این دوبتی های کوتاه و متفاوت که قالبش ریشه در سنت ادبی دیرین تالش دارد، یک بار دیگر نیز ثابت کردید که در کنار کار پژوهش و تحقیق ، شاعری توانا ، نوآور و تازه نگرید.
زنده باشید. تالش به فرزند فرهیخته ای چون شما افتخار میکند.

 عابدین

شنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۹ ۱۱:۱۶

جناب دکتر بختیاری
ما باید علاوه بر ارج گذاشتن بر استاد عبدلی بزرگ ، از شما هم سپاسگزار باشیم که با هوشمندی ادیبانه خود همگان را با سیمای دل انگیز شعر معاصر تالش آشنا می کنید

ادامه بازتاب در برگه دوم

Print Friendly, PDF & Email

درباره‌ی مدیر

۲ نظر

  1. Avatar

    با عرض سلام و خسته نباشید
    پرسش من از استاد عبدلی این است که آیا ما می توانیم در یک شعر از لهجه های مختلف تالشی استفاده کنیم؟

    • Avatar

      بستگی دارد منظورتان از « استفاده » چه باشد . اگر منظور این است که یک شعر را با ترکیبی از چندلهجه بسراییم ، باید گفت که چنین کاری نادر درست است . حتی شکلی مضحک به خود می گیرد . ما به هریک از لهجه های زبان محلی خود که شعر بگوییم، باید ساختار گویشی و مختصات آن لهجه را دقیقا حفظ نماییم. ولی اگر در این لهجه واژه ی مورد نیاز ما منسوخ شده و واژه ای از زبانی دیگر جایگزین آن گردیده باشد، اما در عین حال مشابه و معادل اصیل آن واژه، در یکی دیگر از لهجه های آن زبان وجود داشته باشد ، شاعر مجاز است از آن واژه استفاده کند . این کار هم به سره شدن زبان شعرش کمک می کند و هم بنیه های شکل گیری زبان واحد ادبی را تقویت می کند .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کد امنیتی را وارد کنید *