خانه / مردم شناسی / تولیدو تغذیه در روستاهای تالش

تولیدو تغذیه در روستاهای تالش

%d8%b1%d9%88%d8%b3%d8%aa%d8%a7رضا قربانی ریک

 حوزه جغرافیایی شهرستان تالش از شمال به شهرستان آستارا، از شرق به دریای خزر،از جنوب شرقی به شهرستان رضوانشهر و از جنوب باختری و باختر به شهرستان خلخال و اردبیل محدود می‌گردد.

 شهرستان تالش از چهار بخش به نام‌های اسالم، حویق، گرگانرود و مرکزی تشکیل گردیده‌است

 شهرستان تالش در مختصات جغرافیای ۳۷ درجه و۳۳ دقیقه تا ۳۸ درجه و۱۶دقیقه عرض شمالی از خط استوا و۴۸ درجه و ۳۲ دقیقه تا ۴۹ درجه و۳ دقیقه طولشرقی از نصف النهار مبداء با وسعتی معادل ۸۷۲ / ۲۱۵۵ کیلو متر مربع، درامتداد ساحل دریا و در انتهای غربی گیلان واقع شده‌است.[۱]

 قسمتی از این شهرستان کوهستانی است و در امتداد کوههای مرتفع تالش درجهت شمالی جنوبی کشیده شده و شامل کوههای تالش، ماسوله، پشته کوه هزار درهرود آستارا تا تنگه منجیل با جهت شمالی – جنوبی، به صورت چندین رشته چینخوردگی موازی نامتقارن است که گیلان را از اردبیل و زنجان جدا می‌سازد وشهرستان‌های آستارا و تالش در دامنه های شرقی این کوه‌ها واقع شده اندوقسمتی دیگر، کوهپایه ای است که بصورت نوار باریکی بین کوهستان و دریایخزر قرار دارد.

 بطور کلی از منابع طبیعی تالش می توان به موارد زیر اشاره نمود:

رودها: مهمترین رودخانه‌های جاری در این شهرستان که از رشته کوه تالش به سمت دریای خزر در جریانند و باعث ایجاد دره‌های عمیق شده‌اند، عبارتند از:

 ۱- کرگانرود: کرگانرود از کوه‌های تالش، “نوداش”، “نوچم باشی” در غرب وشمال غربی سرچشمه گرفته و با جریان دائمی خود به سمت شرق از میان شهرهشتپر گذشته و به دریای خزر می‌ریزد.

 ۲- رودخانه وزنه سر: از کوه‌های “نسال چال”، “سیاه سر رزداری” در غرب وجنوب غربی سرچشمه گرفته و در محلی به نام ماشین خانه به رودخانه کرگانرودمتصل می‌شود.

 ۳- رودخانه لیسار: این رودخانه از کوه‌های سرلو، بوجارو، هماسر، رزمهجیل و قلعه چال (ارتفاعات تالش) در غرب و شمال غربی از به هم پیوستن چندرود فرعی با نام‌های مختلف سرچشمه گرفته و به سمت غرب از میان مرکز بخشلیسار گذشته و به دریای خزر می‌ریزد.

 ۴- کلفارود: از چشمه‌های بلاغ محله در جنوب و جنوب شرقی سرچشمه گرفته و سپس با طی مسیر کوتاه به سمت غربی به دریای خزر می‌ریزد.

 ۵- ناورود: که از کوههای بغروداغ و هفته خونی دالی در جنوب شرقی اینشهرستان سرچشمه گرفته و پس از طی مسیر به سمت شمال شرقی به دریای خزرمی‌ریزد.

 ۶- تیزارود: که ازکوه‌ها وآبراهه‌های جنوب غربی شهر هشتپر سرچشمه گرفته و سمت شرق به دریای خزر می‌ریزد.

 ۷- رودخانه دش‌برو: که از کوه‌های بیاچون، جوپشت و سرندی در شمال غربی شهر هشتپر سرچشمه گرفته و درجهت جنوب به کرگانرود می‌ریزد.

 کوهها: بخش شرقی این شهرستان در طول نوار جلگه‌ای ساحل دریای خزرامتداد یافته و بخش باختری آن را رشته کوه‌های تالش شامل می‌شودکه ارتفاعمتوسط آن به ۲۰۰۰متر می‌رسد و در جهت شمالی جنوبی کشیده شده‌اند. بنابراینقسمت اعظم شهرستان تالش در باختر، دره‌های فراوانی را داراست که بهوسیلهسس آبراهه‌ها و رودها حفر گردیده و بصورت مسیری تنگ درآمده‌اند ومهمترین آنها دره کرگانرود، سه دره و قوری چای می‌باشند.

کان‌ها: معدن ماسه واقع در دهستان اسالم فعال می‌باشد.

 آب و هوا: آب وهوای این شهرستان معتدل و مرطوب می‌باشد.

 رستنی‌ها: شمشاد، ممرز، بلوط و افرا از درختان این شهرستان می‌باشندهمچنین از گیاهانی که کاربرد داروئی دارند می‌توان به: گل گاوزبان، رازک،کاسنی، مازو، بابونه، ختمی، و نعناع اشاره کرد. گیاهان علوفه‌ای در نقاطمختلف این شهرستان به حد وفور وجود دارد.

 جانوران و پرندگان : گراز، خرس، پلنگ، آهو، گوزن، بزکوهی، گرگ،روباه، شغال، کبک، غاز، اردک و مرغ دریائی از جمله جانوران و پرندگان اینمنطقه به شمار می‌آیند که به علت شکارهای بی‌رویه نسل برخی از این حیواناتمنقطع شده‌است.

 وجه تسمیه هشتپر و سیادارون هشتپر به گفته قدیمیان قلعه ای در این منطقهبوده که دارای ۸در بوده و از آنجا که در تالشی به در “بر”می گویند از آنبه بعد این مکان و شهر به نام هشت بر مشهور شده و به مرور زمان به هشتپرتبدیل شده و امروزه به تالش تغییر نام یافته است.

 و اما روستای سیادارون

 این روستا در گذشته دارای درختان عظیمی از بلوط بوده که بزرگ و سر بهفلک کشیده بوده اند و از طرف دیگر توده عظیم درختان مانع ورود افراد بهداخل روستا(جنگل ) می شد و بنابراین این منطقه با نام منطقه پوشیده ازدرختان سیاه(بلوط و آزاد) “سیاه دارون” معروف بود و بعد از ایجاد روستا درآن و ساکن شدن افراد ییلاق نشین در آن به “سیا دارون” معروف شد.

 لازم به ذکر است که قبرهای زرتشتی موجود در گوشه و کنار این روستاحکایت از زندگی زرتشتیان در آن بوده است. علاوه بر آن حضور عده ای ازعلویان در این روستا (بعد از زرتشتیان) و از بین رفتن آنان از گذشته هایتاریخی و باستانی روستا حکایت دارد که متاسفانه تاکنون تحقیقی در این موردصورت نگرفته است.

 فعالیت‌های معیشتی عمده و سازمان‌های کار

 برنجکاری:  ۱- مراحل کاشت،  خیساندن شلتوک  آماده کردن خزانه   حمل و پاشیدن بذر   آماده کردن شالی‌زار   شخم زدن   دیسک زدن:

 مرزبندی شالیزار   بریدن و حمل ساقه های تازه رسته   نشاء   مراقبت از شالی‌زار   پرچین کردن دور شالی‌زار   آبیاری   کودپاشی:

 وجین   آفات و سم پاشی   ۳- برداشت شالی- دوریِه  –  حمل ساقه‌های برنج  –   انبار ساقه های شالی   جدا کردن شلتوک‌ها از ساقه.

 سفید کردن برنج    صندوق برنج   دامداری –  

از قدیم دامداری در بخش کوهستانی شهرستان تالش شغل اصلی مردم منطقهمحسوب می‌شود. مهمترین دام‌های آنان گوسفند، بز،گاو، گاومیش و … بود. درقدیم بسیاری از دامداران در مناطق جلگه‌ای دارای شالی‌کاری بودند، امامهمترین فعالیت آنان همان دامداری بود. آنان به خاطر نگهداری ازدام‌هایشان از ییلاق به قشلاق و برعکس کوچ می‌کردند.

 دامداران این منطقه متشکل از ایل‌های مختلفی بودند و هر ایل مجموعه‌ایاز طایفه‌های کوچک و بزرگ بود که در حوزه جغرافیایی مشخصی پراکنده بودند. حوزه جغرافیایی هر ایل اغلب سرتاسر آبریز یک رودخانه از سرچشمه تا جلگهبود. مراتع ییلاقی هنوز اشتراکی است. ایل‌های مختلف کوهستان‌‌های تالش ازنظر اقتصاد عمومی وضع همسانی ندارند.

 مهمترین محصولات دامی دامداران شامل شیر، ماست، پنیر، کره، کره شور،پوست، گوشت، جاجیم، طناب‌های پشمی(لافِند ـ(lafend، لباس‌های پشمی، جوراب،شال گردن، شال و غیره است.

 ساخت اجتماعی دامداران(قبل از دخالت منابع طبیعی در زندگی دامداران) بسیار ساده و کلاً به شرح زیر قابل تفکیک بود:

 ۱- دامدار خود کفای کوچنده ۲-دامدار کوچک کوچنده

 ۱- دامدار خود کفای کوچنده

 ۲- دامدار کوچک

 دامداری به مرور زمان تحلیل رفته و بسیاری از دامداران در مناطق جلگه ای ساکن شده‌اند. ویژگی‌های کلی این قشر به قرار زیر است:

 الف –شیوه اصلی معاش قشر روستایی، کشاورزی و صیفی‌کاری، دامداری و مخصوصاً خدماتی است.

 ب – نوع دامی که این قشر نگه می‌دارند، گاو، گاومیش و گاه تعدادی هم گوسفند است. (تصویر۹)

 ج – اغلب دستی به زنبورداری هم دارند.

 د – به اقتضای شرایط شغلی سالی بیشتر از یکبار کوچ نمی‌کنند، از قشلاقبه ییلاق در اواخر بهار و از ییلاق به قشلاق در اواخر تابستان و مهر ماهواین کوچ ها نیز شامل گروه کوچکی از خانواده های روستایی است، زیرا اکثراًدر نقاط بین قشلاق و ییلاق سکونت دایمی دارند (کوچ انسانی)

 هـ– مساکن روستاییان چه در ییلاق و قشلاق و چه در نقاط بین این دو ناحیه بصورت آبادی‌های چندین خانواری است.

 و– انجام امور خدمات و تولید کالایی صنایع بومی بر عهده همین قشر است. خدماتی را مثل کارگری ساده، خانه‌سازی، آسیابانی، زغال گیری، انجام کارهایمزارع، شالی و صنایع بومی مثل شال‌بافی، نخ‌ریسی، جوراب‌بافی و صنایع سادهچوبی را انجام می‌دهند.

 شکار

 روستای سیادارون هم به ساحل دریا و هم به جنگل نزدیک بود به همین علتمردان روستا در هر دو مکان به شکار می‌پرداختند. در فصل زمستان چند نفر ازمردان روستا دورهم جمع می‌شدند و یک روز را به شکار حیواناتی مانند گوزن،خرگوش، کبک و پرندگان می‌پرداختند. در فصل تابستان نیز وقتی که می‌خواستندگوسفندان را به ییلاق ببرند در همانجا به شکار می‌پرداختند.

 پرورش زنبور عسل

 در قدیم مردم برای به دست آوردن عسل به جنگل می‌رفتند و در بین درختانبه جستجوی لانه‌های زنبور می‌گشتند تا از عسل آنها استفاده کنند. امابعدها برخی خانواده‌ها تصمیم به پرورش تعداد کمی زنبور عسل گرفتند.

 نوغانداری

 از دیگر فعالیت‌های عمده و درآمدزای مردم این روستا در گذشته نوغانداریبود و اغلب خانواده‌ها در کنار فعالیت شالی‌کاری به نوغانداری نیزمی‌پرداختند. نوغانداری فعالیت سنتی تالشان نبوده و از همسایه‌های خود،گیلکان، به عاریت گرفته‌اند

 صنایع دستی روستا

 مردم روستای سیادارون از روزگار قدیم به پرورش بز و گوسفند و کشت غلهاشتغال داشتند. آنان از پشم بز و گوسفند، تن پوش، کلاه و پای افزار میبافتند وکار دوختن را نیز با سوزنهای شاخک‌دار انجام می دادند.

      شال‌بافی: نوع مخصوصی از دستباف پشمی بود که بیشتر در مناطق سردسیر و مرتفع تالش استفاده می‌شد.

 جوراب بافی: در میان دستبافت‌های پشمی زنان سیادارون بافتن جوراب، دستکش و شال گردن متداولتر از سایر انواع بود.

 مادران و مادر بزرگان تالشی با صبر و حوصله زیاد رموز بافتننقش‌و‌نگارهای گوناگون را به دختران جوان سیادارون یاد می‌دادند و در اینراستا باید گفت که آنان از قدیم تاکنون عامل بقای این هنر دستی بوده‌اند.

 گلیم و جاجیم: گلیم و جاجیم به عنوان زیرانداز افراد مرفه به وسیله زنان چوپان و مردم روستای سیادارون از پشم بافته می‌شد.

 نمد: نمدمالی یکی از صنایع دستی بسیار قدیمی گیلانده تالش است. اینصنعت از دورانهای کهن تا امروز همواره در تالش رواج داشت. نمد از پشم یاکرک مالیده تهیه می‌شد و مصارف مختلفی از قبیل زیرانداز، پوشاک و… داشت

 گروه‌های شغلی در روستای سیادارون

 سیادارون به علت دارا بودن ویژگی جغرافیایی، آب و هوای مناسب و ساحلیبودن از نواحی ممتاز و مهم اقتصادی استان گیلان به شمار می‌رود. اساساقتصاد آن بر کشاورزی، دامداری و صنایع‌دستی استوار گردیده است.

 بدین ترتیب چندین گروه شغلی در سیادارون قابل تمیز و تفکیک است کهعبارتنداز: کشاورزان، دامداران، بازاریان، کارکنان دولتی و کارگران.

 ۱- کشاورزان

 اکثر جمعیت شاغل در سیادارون، شالی‌کارند و بیشترین درآمدشان از فعالیت تولیدی در شالی‌کاری تأمین می‌شود. تا قبل از اصلاحات ارضی شالی‌کاران به دو دسته تقسیم می شدند. عده کمی که شالی‌زار متعلق به خود آنان بود و در واقع خرده مالک مقیم در روستا محسوب می‌شدند و تعداد زیادی شالی‌کار که زمین را از خان‌ها اجاره می‌کردند و مستأجر به حساب می‌آمدند. آنان که خرده مالک بودند اگر می‌خواستند، می‌توانستند در زمین متعلق به خود علاوه بر شالی‌کاری، انواع سبزی و صیفی کشت کنند. اما مستأجران فقط می بایست به دستور خان و نماینده‌اش که مباشر یا کدخدا بود در اراضی تحت اجاره‌شان دخل و تصرف کنند. خان‌ها از طریق نمایندگانشان که کدخدا و مباشران بودند، در اداره اقتصادی و سیاسی روستا اعمال قدرت می‌کردند و مال‌الاجاره را از شالی‌کاران می‌گرفتند.

 ۲- دامدارن

 از ویژگی‌های دامداری این منطقه می توان به موارد زیر اشاره کرد: درتمام طول سال از دام‌ها در فضای آزاد نگهداری می‌شود، به اقتضای شرایطموسمی و محیطی – وسعت و قابل استفاده بودن مراتع – باید برای تعلیف،دام‌ها را چندین بار از جایی به جایی دیگر بکوچانند از گله داران اینروستا می توان به نبی فرجی- جمشید فرجی،ریحانعلی ولی پور و… اشاره کرد.

 ۳- کارگران

 کارگران به چند دسته تقسیم می‌شوند. کارگران شالی‌کاری و کارگرانی کهفعالیت آنان در باغ‌ها یا ساختمان و… است. خوش‌نشینان علاوه بر کار دربخش کشاورزی، عده ای نیز کاسب و دارای دکان هستند.

 کارگران کشاورزی شامل کارگران مرد و زن است. از کارگران زن برای وجینکردن شالی‌زار، باغ و چای‌چینی و از کارگران مرد برای درو استفاده می‌کنند.

 ۴- بازاریان

 بازاریان کسانی هستند که دکان دارند، خدمات و خوراک روستائیان را عرضه و تأمین می‌کنند. بازاریان تعدادشان در گذشته کم بود

 ۵- کارکنان دولت

 عده‌ای از روستائیان شاغل در اداره‌ها، سازمان‌ها و نهادهای دولتیهستند. تعداد این کارکنان اندک است. بعضی از این کارکنان هم مقدار و میزانبسیار کمی شالی‌زار دارند؛ ولی بیشتر درآمدشان همان حقوق کارمندی و کارگریاست.مانند شیرینعلی ولی پور یا مقصود قربانی ریک

 افسانه ها و ضرب المثلها

 از جمله ویژگیهای مشترک اسطوره ها، هاله ای آرمانی بودن آن است که یکیک آنها را در بر میگیرد و آن امید پیروزی خیر بر شر و پاکی بر پلیدی است.

 امیدی که اغلب از اعتقاد به وجود نیرویی برتر شکل می گیرد. نیروی برتریکه همیشه در حساسترین و سخت ترین شرایط و یا دست کم در جهانی دیگر به مرادستم دیدگان و پاکان عمل می کند.

 اکثر افسانه های تالشی سیادارون حکایت از رویارویی یک مبارزه با دیوهامی باشد، از جمله این افسانه می توان به “پوسته نظر” (posta nazar) اشارهکرد.

 از اسطوره های تالشی می توان اساطیر هدهد، کوکو(فاخته)، لاک پشت ورا نام برد که بیشتر تخیلی هستند و برخی دیگر همانطور که گفته شد بهپیشینه های قومی تالشها بر می گردد و ریشه در گذشته و آداب و رسوم واعتقادات آنان دارد.

 از غذاهای رایج در این منطقه می توان به موارد زیر اشاره کرد: ( با عرض پوزشبرخی از غذاها از زنان ترک پرسیده شده و اسم ترکی دارند)

 صبحانه

 برای صبحانه علاوه بر شیر، چای و عسل، غذای مخصوصی آماده می کنند به نام تُرشِ گویمِش اَت که طرز تهیه آن بدین صورت می باشد:

 یک کیلو گوشت پخته را به همراه یک پیاز بزرگ خُرد شده و یک قاشق رُب آلوچه مخلوط کرده و بعد از یک روز همراه پیازچه می خورند.

 غذاهای مخصوص ناهار

 ویزه دلهَ (بادمجان توپر)

 طرز تهیه این غذا بدین صورت می باشد که ابتدا بادمجان(باپوست) را در آبجوش می گذارند تا پخته شود. بعد از پخت با چاقویی وسط آنرا خالی می کنند وبدان نمک می زنند و سرخ می نمایند. سپس گردوی کوبیده شده را با پیاز خوردکرده قاطی می کنند و یک گوجه را تکه تکه کرده به همراه آنها می کوبند وبعد از اینکه این مواد کاملاً له شد به اندازۀ دلخواه به آن رُب آلوچهاضافه می‌کنند. و این مواد را داخل بادمجان ریخته و به همراه برنج میخوردند.

 انار دون

 پیاز را سرخ کرده و اناری را را با آن تفت می‌دادند سپس با پلو می‌خوردند و یا اینکه در شکم ماهی و مرغ پخته شده می‌ریختند که در این صورت غذای مهمانی‌های مجلل بود.

 خوراک عدس (مَجو majo)

 برای تهیه این غذا، ابتدا عدس را بطور جداگانه داخل آب ریخته و می پزندو بدان گردوی خرد شده و رُب آلوچه یا انار و مقداری سبزی چوچاق و گشنیزاضافه می کنند و در آخر یک پیاز کامل داخل آن می گذارند تا همه با هم چنددقیقه ای پخت شود. وقتی تمام مواد پخته و آماده شد با گوشت‌کوب آنرا له میکردند و به همراه برنج مصرف می کردند.

 کوکوی گردو (ویز کوکوviza kuku)

 مواد لازم: ویزَ (گردو) ۳فنجان، تخم مرغ ۳الی۴ عدد. گردو را خُرد کردهو تخم مرغ‌ها را به آن می‌افزایند تا خوب هم بخورد. سپس آن را درون روغنداغِ تابه پهن می‌کنند.

 غذاهای مخصوص شام

 شِش انداز

 طرز تهیه این غذا بدین صورت است که مقداری خرما را سرخ می کنند و به آنپیاز سرخ کرده اضافه می نمایند و بعد از اینکه این دو مواد را با هم تفتدادند چند عدد تخم مرغ به آن می افزایند. این غذا همراه با نان مصرف میشود.

 دوشاب

 برای تهیۀ این غذا شیرۀ انگور یا خرما را با گردو مخلوط کرده و با نان میل می کنند.

 برای درست کردن دوشاب انگور را له می کنند و آبش را می گیرند و آنقدر می جوشانند تا سفت شود

 کره (روغن زردzarda roan)

 طرز تهیه این غذا بدین صورت است که ابتدا کره را آب می کنند و بامقداری زردچوبه می جوشانند و نمک می زدند و می گذاشتند در کناری تا سفتشود و با نان مصرف می کردند.

 سوزمهsuzma

 برای تهیه سوزمه دوغ را بدون اینکه بهم بزنند روی حرارت می گذارند تابشکل پنیرک درآید و بعد از آن داخل کیسه می ریزند تا آب اضافۀ آن گرفتهشود و با نان می خوردند.

 دوعه آش (آش دوغ) dua aŝ

 طرز تهیه این غذا که یکی از غذاهای مرسوم و رایج این منطقه است بدینصورت می باشد که دوغ را روی حرارت گذاشته و یک فنجان برنج سفیددانه و نصفلیوان از هر یک از نخود، لوبیا و عدس پخته شده به آن می افزایند و مدام هممی زنند و وقتی که غذا جا افتاد چند حبه سیر و یک لیوان گشنیز و برگ سیربه آن اضافه می کنند.

 نان زرین

 مواد لازم: آرد برنج یک کیلو، آرد گندم یک لیوان، آب، نمک و روغن بهمیزان لازم، زرد چوبه یک چهارم قاشق غذا خوری، گردو ۱ فنجان، ‌دارچین ۱قاشق چایخوری، شکر به اندازه دلخواه

 ابتدا آرد را به همراه مقداری آب و نمک و خمیر مایه ورز می دهند تاخمیر شود وقتی خمیر آماده شد به مدت یک ساعت در جای گرمی نگهداری می کنند.

 سپس در ظرفی دیگر آرد گندم و مقداری روغن ریخته و ورز می دهند تا خمیرشود و شکر، گردو، دارچین و زردچوبه به آن می افزایند و خوب مخلوط می کنند (مواد داخل خمیر)

 وقتی این مواد آماده شد خمیر را روی سینی پهن می کنند و به اندازه یکقاشق از این مواد را داخل آن می ریزند و بعد خمیر را به گونه ای لا میزنند که مواد داخلش بیرون نریزد. سپس آنرا داخل تنور می گذارند تا پختهشود.

 شَکَرنونŝkara non

 آرد یک کیلو، پودر شکر نیم کیلو، تخم مرغ پنج عدد، روغن جامد نیم کیلو

 آرد را با پودر شکر و تخم مرغ که ۴تای آن بدون سفیده است و نیم کیلوروغن جامد، مخلوط می‌کنند. خمیر را آنقدر ورز می دهند تا پوک شود سپس بهاندازه یک فندق از روی خمیر برداشته و به‌صورت گرد در می‌آورند و داخل یکسینی چرب قرار می‌دهند. وقتی همه خمیر بدین صورت در آمد روی آن را باانگشت‌دانه یا دانه خُلف تزئین می‌کنند. سپس روی آن را پوشانده و بر چراغنفتی قرار می‌دهند تا پخته شود.

حلوای سفید

 برای تهیه این حلوا، ابتدا مقداری آب را با شکر و زا روی حرارت قرارمی‌دهند و هم زده تا به ‌صورت شربت درآید. سپس آرد را با حرارت سرخ کرده وآنقدر بهم می زنند تا بوی خاصی از آن بلند شود. سپس مواد شربتی را به آنمی افزایند و آنقدر ورز می دهند که به دست نچسبد و بعد از آماده شدن آنراروی سینی پهن می نمایند و با چاقو برش داده و به قسمتهای مساوی تقسیم میکنند.

 برای تزئین از گیاه گزنه که با مقداری روغن مخلوط شده بود یا برگباقلای کوبیده که آبش را گرفته باشند و یا دارچینی که آب زده و زرد رنگشده باشد برای تزئین استفاده می کنند و این مواد را با استفاده از چوبکبریت روی خمیر آماده شده قرار می‌دادند.

 قطاب (زِرَنه نون) zerananon

 مواد لازم: آرد یک کیلو، زرده تخم مرغ ۳ عدد، خمیر مایه ۱ قاشق چایخوری، شکر و دارچین به میزان دلخواه، آب یا شیر به مقدار لازم

 آرد را با مقداری آب یا شیر و زرده تخم مرغ و خمیر مایه مخلوط می کنندو آنقدر ورز می دهند که به دست نچسبد. وقتی خمیر بدین صورت درآمد به مدتیک ساعت آن‌را در پارچه‌ای قرار می‌دهند. تا ورز بیاید. سپس یک گلوله ازروی خمیر برداشته و روی یک سینی با استفاده از وردنه آنرا به قطع نیم سانتپهن می کنند. سپس شکر و دارچین را باهم مخلوط کرده، داخل خمیر می ریزند ولا می زنند تا مواد نریزد و لبه اش را با دست تزئین می کنند و در تابه ایسرخ کرده و بعد از خنک شدن رویش پودر شکر می ریزند.

 سرجنه srjna

 مواد لازم: آرد برنج دانه درشت یک کیلو، تخم مرغ پنج عدد، خمیر مایه یک قاشق غذاخوری، کره یک قالب بزرگ، آب به مقدار لازم

 آرد برنج را با کره فراوان و مقداری زردچوبه و ۵عدد تخم مرغ با زرده ومقدار مورد نیاز آب خمیرمایه مخلوط کرده تا بصورت خمیر درآید و در ظرف درداری به مدت نیم روز می گذارند تا جا بیفتد. سپس ورز می دهند و همانندکتلت سرخ می کنند. و هر بار موقع خوردن آنرا کمی گرم کرده و پودر شکر رویشمی ریزند.

 ترشی هفتَ بیجار

 شامل سبزیهای معطر از جمله: ریحان، کرفس، مَرزه، چوچاق (پُلُش)،بادمجان هر کدام یک کیلو، گل گندم ۱عدد، فلفل سبز چند عدد، سیر ۲جبه، هویجنیم کیلو، شلغم ۲۵۰ گرم، نمک و گلپر و سرکه به اندازه لازم.

 برای درست کردن این نوع ترشی ابتدا باید همه مواد فوق را خُرد کرده،بادمجان و هویج را داخل سرکه جوشانده، و بقیه مواد در هوای آزاد گذارده تاآبش گرفته شود. سپس همه مواد را باهم داخل ظرف ریخته و سرکه و نمک به آناضافه گردد. البته سرکه باید کاملاً روی همه مواد را بپوشاند.

 ترشی بادمجان شکم پر(بادمجان دِلَ bādemjān dela )

 مواد آن عبارت است از: سبزی‌های معطر نیم کیلو+ فلفل سبز چند عدد بهمیزان دلخواه + سیر نیم کیلو+ بادمجان یک کیلو+ سرکه و نمک به میزان لازم.

 نحوه تهیه به این صورت است که ابتدا سیر را خُرد کرده و پی از مخلوطکردن با سبزیهای معطر. فلفل خرد شده را به آن افزوده و بادمجان را با پوستدر سرکه می جوشانیم و و پس از سرد شدن داخل شکم بادمجان را پر کرده و داخلظرف چیده و روی آن را با سرکه می جوشانیم.

 رُب آلوچه

 زمانیکه آلوچه‌ها رسیده باشد، وقت پخت رب آلوچه فرا می‌رسد. از انواع آلوچه های ترش و شیرین برای پخت رُب استفاده می شود. آلوچه ها را شسته داخل قابلمه می‌ریزند تا بجوشد. سپس آبکش می‌کنند تا دانه های آن جدا شود و بعد مایع را می‌گذارند تا بجوشد سپس داخل یک تابه بزرگ می‌ریزند و آنقدر مخلوط می‌کنند تا آب آن خشک و مواد سفت گردد از رُب آلوچه برای پخت غذاهایی مانند فسنجان و لَوَلنگی استفاده می‌شود.

 

منابع و مآخذ

 ۱٫ثنایی، کبری، فرهنگ جمعیت فعال آبادی‏های استان گیلان، براساس تقسیمات سال ۱۳۸۲، رشت ۱۳۸۳.

 ۲٫٫سیمای اقتصادی ـ اجتماعی شهرستان تالش، سازمان برنامه و بودجه استان گیلان، ۱۳۷۷

 ۳٫٫ فهرست الفبایی آبادی‏های استان گیلان و محله‌های آن، معاونت آمار و اطلاعات ، ۱۳۸۳

 ۴٫٫عبدلی، علی ، ”ترانه‏ های شالیزار“، صدای شالیزار، ج ۱ (سال ۱۳۶۸).

 ۵٫٫کتاب گیلان، جلد اول، دوم و سوم، انتشارات گروه پژوهشگران ایران، به سرپرستی ابراهیم اصلاح‏بان، چاپ دوم، ۱۳۸۰.

 ۶…نتایج تفصیلی سرشماری عمومی نفوس و مسکن مرکز آمار ایران، آبانماه ۱۳۷۵.

 – www.farhangetalesh.blogfa.com

منبع : ویکی پدیا فارسی

Print Friendly, PDF & Email

درباره‌ی مدیر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کد امنیتی را وارد کنید *